Het laatste nieuws

Schrijf mee aan Lang lezen met Tineke!

Geplaatst: 26-01-2012

 Begin mei verschijnt bij uitgeverij Mistral Lang lezen met Tineke Beishuizen, een bundel met verhalen en columns. Wil jij meeschrijven? Dat kan! Tineke schreef het begin van een spannend verhaal en roept haar lezeressen op het verhaal af te maken. Het leukste verhaal wordt gepubliceerd in de bundel.

Het begin van het verhaal is hieronder te lezen, eerst nog even de spelregels op een rij:

- Het verhaal mag maximaal 1000 woorden zijn, dit is inclusief de woorden van het reeds bestaande verhaal.
- De deadline voor het inzenden is: 20 februari 2012.
- Inzendingen kunnen gemaild worden naar redactiemistral@fmbuitgevers.nl.

Het was meer een gevoel dan dat er echt een reden voor was. Ze stond bij de kapstok, haar jas half uit, haar bewegingen bevroren terwijl haar hart op dubbele snelheid klopte. Iets had haar gealarmeerd, zonder dat ze kon benoemen wat het was. Een geluid? Een geur? Of was het de deur naar de zitkamer, die ze meestal dicht deed als ze weg ging, en die nu halfopen stond?
    Ze zou in beweging moeten komen. Kordaat de gang instappen, overal de lichten aandoen, in elke kamer een snelle blik werpen, om uiteindelijk gerustgesteld het glas wijn in te schenken waar ze zich gedurende de rit dwars door de polder op had verheugd. Op zich een goed plan, met als nadeel dat ze zichzelf steeds verder van de voordeur zou verwijderen, die op dit moment nog een veilige uitweg naar de straat bood. Maar hier blijven staan was geen oplossing.
    Toen ze uit haar auto stapte had ze gezien dat overal in de straat de lichten uit waren. Geen wonder. Om halfdrie in de nacht slapen zelfs de notoire nachtbrakers, dus even naar de buren lopen – ‘Jaap, ik weet dat het onzin is, maar ik vind het ineens zo eng om naar binnen te gaan!’ – zat er niet in. Ze zou het probleem zelf op moeten lossen, gewoon even doorzetten en dan dat glas wijn.
    Ze hing haar jas op, haar oren gespitst op elk geluid, en liep behoedzaam de gang in. Er was niets alarmerends te zien. Maar toen ze de kamerdeur verder openduwde, haar klamme handen konden niet meteen het lichtknopje vinden, hoorde ze het ineens weer. Een zacht bewegen, een geluid dat er niet hoorde te zijn en dat ophield toen ze verstijfd van angst in de deuropening bleef staan.